Υπάρχουν ημέρες που όλα φωνάζουν. Το email, το κινητό, οι άνθρωποι γύρω σου, οι εκκρεμότητες, οι μικρές υποχρεώσεις που πετάγονται από παντού. Στο τέλος της ημέρας έχεις απαντήσει, έχεις τρέξει, έχεις ασχοληθεί με πολλά. Αλλά όταν ρωτήσεις τι πραγματικά προχώρησε, η απάντηση δεν είναι πάντα ευχάριστη.

Αυτό είναι το πρόβλημα με το επείγον. Σε κρατά σε κίνηση, αλλά όχι απαραίτητα σε πρόοδο. Σου δίνει την αίσθηση ότι κάνεις κάτι σημαντικό επειδή υπάρχει πίεση. Όμως η πίεση δεν είναι πάντα ένδειξη σημασίας. Μερικές φορές είναι απλώς αποτέλεσμα κακής οργάνωσης, ασαφών ορίων ή συνηθειών που έχουν ξεφύγει.

Όταν όλα είναι επείγοντα, τίποτα δεν είναι πραγματικά προτεραιότητα. Το μυαλό μπαίνει σε κατάσταση αντίδρασης. Δεν αποφασίζεις με βάση τον στόχο σου, αλλά με βάση ποιος φώναξε πιο δυνατά. Και σιγά σιγά συνηθίζεις να ζεις έτσι. Να ξεκινάς την ημέρα χωρίς κεντρική κατεύθυνση και να τη δίνεις κομμάτι κομμάτι σε όποιον τη ζητήσει.

Το πιο δύσκολο είναι ότι αυτή η κατάσταση μοιάζει με ευθύνη. “Τρέχω γιατί έχω πολλά”. “Απαντάω γιατί πρέπει”. “Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ γιατί γίνεται χαμός”. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο μένεις σε αυτόν τον κύκλο, τόσο λιγότερο χώρο αφήνεις για τις κινήσεις που θα μειώσουν τον χαμό.

Η έξοδος δεν έρχεται με το να αγνοήσεις τα πάντα. Έρχεται με το να ξαναβάλεις ιεράρχηση. Κάθε πρωί χρειάζεται να ξέρεις ποια δουλειά, αν γίνει, θα κάνει την ημέρα να αξίζει ακόμη κι αν όλα τα υπόλοιπα στραβώσουν. Χρειάζεται επίσης να ξεχωρίζεις τι είναι πραγματικά επείγον από αυτό που απλώς κάποιος θέλει τώρα.

Η παραγωγικότητα δεν είναι να απαντάς γρήγορα σε όλα. Είναι να προστατεύεις τα λίγα πράγματα που αλλάζουν την κατάσταση. Αν δεν το κάνεις, θα συνεχίσεις να είσαι απασχολημένος, κουρασμένος και περίεργα στάσιμος.