Πολλές μικρές επιχειρήσεις νιώθουν ότι πρέπει να μοιάσουν μεγάλες για να τις πάρει σοβαρά η αγορά. Βάζουν απρόσωπη γλώσσα, βαριά διαδικασία, ψυχρή επικοινωνία, εταιρικές φράσεις που δεν λένε πολλά. Προσπαθούν να δείξουν “επίπεδο”. Μόνο που στην προσπάθεια αυτή συχνά χάνουν το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους: την ανθρώπινη ταχύτητα.

Μια μικρή επιχείρηση μπορεί να απαντήσει πιο προσωπικά. Μπορεί να προσαρμόσει πιο γρήγορα την προσφορά της. Μπορεί να ακούσει έναν πελάτη και να αλλάξει κάτι χωρίς να περάσει από δέκα επίπεδα έγκρισης. Μπορεί να πει μια πιο αληθινή ιστορία. Αυτά δεν είναι αδυναμίες. Είναι όπλα.

Ο πελάτης δεν θέλει πάντα την πιο μεγάλη επιλογή. Θέλει την επιλογή που τον καταλαβαίνει, που δεν τον βλέπει σαν ticket, που μπορεί να κινηθεί χωρίς ατελείωτη γραφειοκρατία. Αν εσύ, ως μικρή επιχείρηση, κρύβεις αυτή την αμεσότητα πίσω από “corporate” ύφος, γίνεσαι μια πιο φτωχή εκδοχή μεγάλης εταιρείας αντί για μια δυνατή εκδοχή του εαυτού σου.

Φυσικά, μικρό δεν σημαίνει πρόχειρο. Η αξιοπιστία, η συνέπεια και η οργάνωση είναι αδιαπραγμάτευτες. Αλλά άλλο επαγγελματισμός και άλλο απροσωπία. Άλλο καθαρή διαδικασία και άλλο βαρύτητα χωρίς λόγο. Άλλο σοβαρή εικόνα και άλλο να μιλάς σαν φυλλάδιο που δεν έγραψε άνθρωπος.

Η μικρή επιχείρηση κερδίζει όταν χρησιμοποιεί το μέγεθός της στρατηγικά. Όταν λέει πιο καθαρά ποιον εξυπηρετεί. Όταν χτίζει σχέση. Όταν κινείται γρήγορα σε μικρά πειράματα. Όταν αφήνει τον πελάτη να νιώσει ότι υπάρχει άνθρωπος από πίσω, όχι μηχανισμός.

Μην αντιγράφεις τις μεγάλες επιχειρήσεις εκεί όπου κι εκείνες δυσκολεύονται. Πάρε από αυτές τη συνέπεια και τα συστήματα, αλλά κράτα αυτό που εκείνες συχνά ζηλεύουν: την επαφή, την ευελιξία και την ικανότητα να αλλάζεις πριν γίνει αργά.