Ο επιχειρηματίας που είναι απαραίτητος σε κάθε μικρή απόφαση μπορεί να αισθάνεται πολύτιμος. Ταυτόχρονα όμως έχει χτίσει ένα σύστημα που δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς τη συνεχή παρουσία του.

Αυτό φαίνεται σε απλά πράγματα. Κάθε προσφορά χρειάζεται έγκριση. Κάθε πελάτης ζητά τον ιδιοκτήτη. Κάθε πρόβλημα καταλήγει στο ίδιο inbox. Οι πληροφορίες υπάρχουν κυρίως στο κεφάλι ενός ανθρώπου. Όταν αυτός λείπει, η ταχύτητα πέφτει.

Η λύση δεν είναι απλώς «κάνε delegation». Αν δώσεις μια ασαφή δουλειά χωρίς πλαίσιο, ο άλλος θα επιστρέψει με ερωτήσεις και εσύ θα καταλήξεις να πιστεύεις ότι ήταν πιο γρήγορο να το κάνεις μόνος σου. Η ανάθεση χρειάζεται καθαρό αποτέλεσμα, όρια απόφασης και πρόσβαση στις πληροφορίες που απαιτούνται.

Πριν αναθέσεις, παρατήρησε τι επαναλαμβάνεις. Αν εξηγείς το ίδιο πράγμα τρίτη φορά, αξίζει να γίνει μικρή διαδικασία ή πρότυπο. Δεν χρειάζεται εταιρικό manual εκατό σελίδων. Μερικές σαφείς οδηγίες και ένα καλό παράδειγμα μπορούν να αφαιρέσουν δεκάδες μελλοντικές διακοπές.

Χρειάζεται επίσης να αποφασίσεις ποια πράγματα πρέπει όντως να περνούν από εσένα. Η στρατηγική τιμολόγηση ίσως ναι. Η επιλογή γραμματοσειράς σε ένα routine post μάλλον όχι. Κάθε απόφαση που κρατάς έχει κόστος προσοχής και δημιουργεί ουρά.

Το δύσκολο κομμάτι είναι ψυχολογικό. Το να αφήσεις κάποιον να κάνει μια εργασία με τρόπο διαφορετικό από τον δικό σου δεν είναι πάντα εύκολο. Αν όμως το αποτέλεσμα είναι επαρκές και το ρίσκο μικρό, η εμμονή με τον προσωπικό τρόπο εκτέλεσης γίνεται φόρος ανάπτυξης.

Ο χρόνος του ιδιοκτήτη είναι περιορισμός της επιχείρησης. Αν όλα μεγαλώνουν εκτός από αυτόν, κάποια στιγμή η εταιρεία χτυπά πάνω στο ίδιο ταβάνι. Η λύση δεν είναι να βρεις εικοστή πέμπτη ώρα. Είναι να σχεδιάσεις λιγότερα σημεία στα οποία χρειάζεται να είσαι εσύ.