Αν μπορείς να παράγεις δέκα κείμενα στον χρόνο που παλιότερα χρειαζόσουν για δύο, είναι δελεαστικό να δημοσιεύσεις δέκα. Όμως όταν όλοι αποκτούν την ίδια δυνατότητα, η ποσότητα παύει γρήγορα να αποτελεί πλεονέκτημα.

Το σπάνιο στοιχείο μετακινείται αλλού. Στην επιλογή του θέματος. Στην πραγματική εμπειρία. Στην ικανότητα να ξεχωρίσεις μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια από μια γενικότητα. Στην απόφαση να πετάξεις ένα μέτριο draft αντί να το δημοσιεύσεις επειδή κόστισε μόνο τρία λεπτά.

Το AI είναι εξαιρετικό για να μειώνει το κόστος της πρώτης ύλης. Μπορεί να οργανώσει σημειώσεις, να προτείνει δομή, να εντοπίσει κενά ή να βοηθήσει σε παραλλαγές. Αν όμως η πρώτη ύλη δεν περιέχει πραγματική σκέψη, το αποτέλεσμα συχνά είναι καλογυαλισμένη κοινοτοπία.

Αυτό έχει σημασία και για την καριέρα. Ο άνθρωπος που απλώς παράγει περισσότερο generic output γίνεται ευκολότερο να αντικατασταθεί. Εκείνος που ξέρει τι αξίζει να ειπωθεί, ποιο στοιχείο χρειάζεται έλεγχο και ποια θέση είναι πραγματικά χρήσιμη, αποκτά μεγαλύτερο ρόλο στη διαδικασία.

Η σωστή ερώτηση λοιπόν δεν είναι «πόσο περισσότερο μπορώ να παράγω;». Είναι «πού αξίζει να ξοδέψω τον χρόνο που μόλις κέρδισα;». Μπορεί να είναι σε συνεντεύξεις με πελάτες, σε καλύτερη έρευνα, σε πραγματικά παραδείγματα ή σε αυστηρότερο editing.

Η τεχνολογία κάνει την παραγωγή φθηνότερη. Αυτό αυξάνει την αξία της καλής επιλογής. Σε έναν κόσμο γεμάτο περισσότερο περιεχόμενο, το να ξέρεις τι δεν χρειάζεται να δημοσιευτεί γίνεται δεξιότητα.