Μια λίστα με δεκαεπτά σημαντικά πράγματα δεν σε οργανώνει. Μεταφέρει δεκαεπτά ανοιχτές αποφάσεις στο κεφάλι σου. Κάθε φορά που τελειώνεις κάτι, πρέπει να ξαναδιαλέξεις από ένα μεγάλο σύνολο και κάθε επιλογή συνοδεύεται από την αίσθηση ότι αγνοείς κάτι άλλο.

Η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο διαχείριση χρόνου. Είναι διαχείριση αποκλεισμού. Για να γίνει κάτι πραγματική προτεραιότητα, κάτι άλλο πρέπει να περιμένει.

Αυτό είναι δύσκολο επειδή οι λίστες μάς επιτρέπουν να αποφύγουμε την απόφαση. Μπορούμε να γράψουμε τα πάντα και να αισθανθούμε οργανωμένοι χωρίς να δεσμευτούμε σε τίποτα. Η μέρα όμως θα επιβάλει περιορισμό έτσι κι αλλιώς.

Ένας πιο καθαρός τρόπος είναι να ξεχωρίζεις το backlog από τις πραγματικές δεσμεύσεις της ημέρας ή της εβδομάδας. Το backlog μπορεί να είναι μεγάλο. Η ενεργή επιφάνεια εργασίας πρέπει να είναι μικρή.

Όταν προκύπτει κάτι νέο, μην το βαφτίζεις αυτομάτως επείγον. Ρώτησε τι θα μετακινηθεί αν μπει τώρα. Αν η απάντηση είναι «τίποτα», τότε απλώς έχεις προσθέσει άλλη μία μη ρεαλιστική απαίτηση.

Η επιλογή λίγων πραγμάτων δεν εγγυάται ότι όλα θα πάνε τέλεια. Αλλά δημιουργεί κάτι που μια τεράστια λίστα δεν μπορεί: καθαρότητα για το πού πρέπει να πάει η επόμενη ώρα.