Η αύξηση μισθού ή εισοδήματος είναι από τα πιο ευχάριστα νέα που μπορεί να πάρει κάποιος. Έρχεται με αίσθηση προόδου. Λες επιτέλους, θα ανασάνω λίγο. Θα βάλω κάτι στην άκρη. Θα νιώσω πιο άνετα. Και στην αρχή μπορεί όντως να το νιώσεις.

Μετά όμως συμβαίνει κάτι ύπουλο. Δεν κάνεις απαραίτητα μια τεράστια αγορά. Δεν πετάς τα χρήματα σε κάτι παράλογο. Απλώς ανεβαίνει λίγο το επίπεδο της καθημερινότητας. Λίγο πιο συχνό delivery, λίγο καλύτερο κινητό, λίγο πιο ακριβές εξόδους, μια συνδρομή ακόμη, μια μικρή πολυτέλεια που “τώρα μπορώ”. Καμία από αυτές τις κινήσεις δεν φαίνεται καταστροφική μόνη της. Όλες μαζί όμως τρώνε την αύξηση.

Αυτό είναι το lifestyle creep. Η ζωή σου προσαρμόζεται στο νέο εισόδημα τόσο γρήγορα που η βελτίωση δεν προλαβαίνει να γίνει περιουσία, ασφάλεια ή ελευθερία. Γίνεται απλώς νέο κανονικό.

Το πρόβλημα δεν είναι να απολαμβάνεις τα χρήματά σου. Το πρόβλημα είναι να μη δίνεις κατεύθυνση στα χρήματα πριν τους δώσει κατεύθυνση η συνήθεια. Αν κάθε αύξηση πηγαίνει αυτόματα σε περισσότερη κατανάλωση, τότε δεν χτίζεις οικονομική πρόοδο. Χτίζεις μια πιο ακριβή εκδοχή της ίδιας ανασφάλειας.

Η λύση δεν είναι να ζεις σαν να μην άλλαξε τίποτα για πάντα. Είναι να αποφασίζεις από πριν. Ένα μέρος της αύξησης μπορεί να πάει σε καλύτερη ζωή, ένα μέρος σε αποταμίευση, ένα μέρος σε επένδυση στον εαυτό σου, ένα μέρος σε χρέη ή υποχρεώσεις. Το σημαντικό είναι να μη γίνει η κατανομή τυχαία.

Κάθε φορά που ανεβαίνει το εισόδημα, έχεις ένα μικρό παράθυρο. Πριν συνηθίσεις τα νέα χρήματα, μπορείς να τα οργανώσεις. Αν περιμένεις έξι μήνες, ο νέος τρόπος ζωής θα έχει ήδη κλειδώσει. Και τότε θα νιώθεις ξανά ότι δεν φτάνουν, μόνο που αυτή τη φορά θα χρειάζεσαι ακόμα μεγαλύτερο εισόδημα για να καλύψεις τις νέες συνήθειες.

Η οικονομική πρόοδος δεν φαίνεται πάντα από το πόσα βγάζεις. Φαίνεται από το πόσα από αυτά που βγάζεις αποκτούν σκοπό.