Υπάρχει ένας τύπος εβδομάδας που μοιάζει παραγωγικός ενώ δεν είναι. Τρέχεις συνέχεια, απαντάς σε μηνύματα, κλείνεις μικρές εκκρεμότητες, λύνεις προβλήματα, μετακινείς πράγματα από εδώ κι από εκεί. Στο τέλος είσαι κουρασμένος, αλλά όταν κοιτάς πίσω δυσκολεύεσαι να πεις τι πραγματικά προχώρησε.

Αυτό είναι σημάδι ότι κάτι μετράς λάθος. Ίσως μετράς πόσο απασχολημένος ήσουν, όχι τι αποτέλεσμα δημιούργησες. Ίσως μετράς πόσες εργασίες έκλεισες, όχι ποιες είχαν σημασία. Ίσως αφήνεις τα επείγοντα να κερδίζουν κάθε μέρα επειδή δεν έχεις ορίσει από πριν ποια είναι τα σημαντικά.

Για έναν επιχειρηματία, αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί η επιχείρηση πάντα θα βρίσκει τρόπο να γεμίζει τον χρόνο σου. Πάντα θα υπάρχει κάτι που ζητά προσοχή. Το ερώτημα είναι αν αυτό που ζητά προσοχή αξίζει και προτεραιότητα. Δεν είναι το ίδιο.

Αν η εβδομάδα τελειώνει με πανικό, δοκίμασε να γυρίσεις στην αρχή της. Υπήρχε καθαρός στόχος; Ή απλώς μπήκες στη Δευτέρα με μια γενική διάθεση να “κάνεις όσα περισσότερα γίνεται”; Αυτό το δεύτερο ακούγεται υπεύθυνο, αλλά συνήθως οδηγεί σε διάλυση. Όταν όλα είναι σημαντικά, τίποτα δεν είναι πραγματικά σημαντικό.

Μια καλή εβδομάδα δεν χρειάζεται να είναι ήρεμη. Μπορεί να έχει πίεση. Αλλά πρέπει να έχει κατεύθυνση. Να ξέρεις ποιο αποτέλεσμα κυνηγάς, ποια δουλειά το στηρίζει και ποια πράγματα πρέπει να μείνουν εκτός, ακόμα κι αν φωνάζουν. Το δύσκολο δεν είναι να γεμίσεις το πρόγραμμα. Το δύσκολο είναι να το προστατεύσεις.

Στο τέλος της εβδομάδας, μη ρωτάς μόνο “τι έκανα;”. Ρώτα “τι άλλαξε επειδή το έκανα;”. Αυτή η ερώτηση χωρίζει την απασχόληση από την πρόοδο.