Η αρχή ενός project είναι εθιστική. Δεν υπάρχουν ακόμη παράπονα πελατών, τεχνικά προβλήματα ή βαρετή συντήρηση. Υπάρχει μόνο δυνατότητα. Αυτό κάνει την ιδέα να φαίνεται συχνά καλύτερη από την υπάρχουσα δουλειά, η οποία κουβαλά όλη την πραγματικότητα.

Αν ξεκινάς συνεχώς καινούργια πράγματα, δεν χρειάζεσαι απαραίτητα περισσότερη πειθαρχία. Χρειάζεσαι κριτήρια που λειτουργούν πριν σε παρασύρει ο ενθουσιασμός.

Μια ιδέα αξίζει περισσότερο όταν λύνει πρόβλημα που βλέπεις συχνά, αφορά κοινό στο οποίο μπορείς να φτάσεις και ταιριάζει με δυνατότητες που ήδη διαθέτεις. Αξίζει λιγότερο όταν βασίζεται σε μια αόριστη αγορά, απαιτεί να μάθεις ταυτόχρονα δέκα νέα πράγματα και δεν έχει ξεκάθαρο τρόπο να φτάσει στον πρώτο πελάτη.

Το distribution είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Είναι εύκολο να φανταστείς το προϊόν και δύσκολο να φανταστείς τη σταθερή απόκτηση πελατών. Αν δεν ξέρεις πού βρίσκονται οι άνθρωποι που θα αγοράσουν, η ιδέα έχει ήδη ένα μεγάλο άγνωστο.

Χρήσιμο είναι και το κόστος ευκαιρίας. Κάθε «ναι» σε νέο project είναι «όχι» σε βελτίωση του υπάρχοντος. Αν μια επιχείρηση έχει ήδη προϊόν με ζήτηση, ίσως η καλύτερη απόδοση να βρίσκεται σε καλύτερη πώληση, retention ή λειτουργία και όχι σε κάτι ολοκαίνουργιο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκοτώνεις τον πειραματισμό. Μπορείς να δοκιμάζεις φθηνά πριν δεσμευτείς. Μια landing page, μερικές συζητήσεις ή μια χειροκίνητη πρώτη έκδοση μπορούν να σου δώσουν στοιχεία χωρίς να χτίσεις ολόκληρο σύστημα.

Οι καλές ιδέες δεν φοβούνται ένα φίλτρο. Αντιθέτως, γίνονται πιο καθαρές. Και οι μέτριες ιδέες είναι πολύ φθηνότερο να πεθάνουν σε ένα σημειωματάριο παρά μετά από τρεις μήνες ανάπτυξης.