Οι περισσότεροι ανοίγουν ένα εργαλείο AI και ζητούν ιδέες. Ιδέες για περιεχόμενο, ιδέες για επιχείρηση, ιδέες για posts, ιδέες για προϊόντα. Δεν είναι κακό. Αλλά είναι το πιο επιφανειακό επίπεδο χρήσης. Ιδέες έχουμε όλοι, ειδικά τώρα που τα εργαλεία μπορούν να παράγουν εκατό σε λίγα δευτερόλεπτα. Το θέμα είναι ποιες αντέχουν όταν τις πιέσεις λίγο.

Εκεί το AI μπορεί να γίνει πολύ πιο χρήσιμο. Όχι σαν μηχανή έμπνευσης, αλλά σαν καθρέφτης. Του δίνεις το σχέδιό σου και ζητάς να σου πει πού είναι αδύναμο. Τι δεν έχεις σκεφτεί. Ποια υπόθεση κάνεις χωρίς απόδειξη. Ποιος πελάτης ίσως δεν ενδιαφέρεται όσο νομίζεις. Πού είναι ασαφές το μήνυμα. Ποιο σημείο θα δημιουργήσει αντίσταση στην πώληση.

Αυτό αλλάζει όλη τη σχέση σου με το εργαλείο. Δεν ζητάς να σε χειροκροτήσει. Ζητάς να σε βοηθήσει να μη φας τα μούτρα σου πιο αργά και πιο ακριβά.

Ας πούμε ότι θέλεις να λανσάρεις μια νέα υπηρεσία για μικρές επιχειρήσεις. Μπορείς να ζητήσεις από το AI να λειτουργήσει σαν δύσπιστος ιδιοκτήτης επιχείρησης. Να σου πει τι θα τον έκανε να διστάσει, τι δεν καταλαβαίνει, τι θα ήθελε να δει πριν πληρώσει. Ή μπορείς να του ζητήσεις να λειτουργήσει σαν αυστηρός σύμβουλος και να σου βρει τρία σημεία όπου το πλάνο σου μοιάζει περισσότερο με ευχή παρά με στρατηγική.

Η ποιότητα της απάντησης βέβαια εξαρτάται από την ποιότητα του πλαισίου. Αν δώσεις δύο αόριστες γραμμές, θα πάρεις γενικόλογα. Αν δώσεις αγορά, στόχο, τιμή, κοινό, εμπόδια και μέχρι τώρα δεδομένα, το εργαλείο μπορεί να σε βοηθήσει ουσιαστικά. Δεν θα πάρει την απόφαση για σένα. Αλλά θα σε αναγκάσει να την πάρεις με λιγότερη ομίχλη.

Στην εποχή του AI, το πλεονέκτημα δεν είναι να παίρνεις γρήγορα απαντήσεις. Όλοι μπορούν. Το πλεονέκτημα είναι να κάνεις καλύτερες ερωτήσεις. Και μια από τις καλύτερες είναι η πιο άβολη: τι δεν βλέπω;